buyrun size filistinli bir cocugun yazdigi dizeler bakalim neler hissedeceksiniz




Bagislayin beni!
Kenarlarinda renkli çiçekler olan mektup kagitlarina
yazmak isterdim.
Kelebek kanatlari boyamayi, kuslarin ötüsünü dinlemeyi,
hatta uçurtma uçurmayi ben de ögrenebilirdim.
Mektubumun kenarlarina renkli çiçekler çizemedim.
Kelebak kanatlarini boyamayi, kuslarin ötüsünü dinlemeyi,
uçurtma uçurmayi beceremedim.
Bagislayin beni!
Resim çizmeyi, çiçek boyamayi, kelebek kanatlarini
oksamayi sevmedigimden degil.
Ben, top atesleri,bomba gürültüleri arasinda dogdum.
Yasim 13.
Ninniler yerine, makinelilerin takirtilariyla büyüdüm.
Renklerden ilk önce kan kirmizisini tanidim.
Çiçeklerden önce ölülerin arasinda dolandim.
Kelebeklerle hiç saklambaç oynayamadim.
Üç yasimdayken en büyük abimi, sekizimdeyken ortancayi
kaybettim.
Babami ellerini baglayarak götürdüklerinde dokuzundaydim.
Gömdügümüzde onumda.
Ablam 15inde terk etti evi.
15 inde kizlar okula gider. 17sinde dantel örer. Çeyiz sandigi
düzer.
Bizim burada 15inde kizlar savasa gider.
Seçme hakki tanimaz Israil zorbasi.
Ya evinde oturup ölümü bekleyeceksin.Ha bugün, ha
yarin diye diye yasarken öleceksin ya da...
Ölümlerin atesinden sesleniyorum size duyuyormusunuz?
Filistin'im ben anliyor musunuz?
Ama yine de yasiyorum iste.
Çünkü kanli topraklarda büyürken yasamayi...
Çiçek boyamayi degilse de mezar taslarinda çiçek büyütmeyi...
Kelebek kovalamayi degil ama, tüfek tutmayi ögrendik.
Bu kadar nefret, bu kadar aci arasinda yasamayi...
Karanliklar arasindan günese bakmayi ögrendik.
Onun için kocaman ve karadir gözlerimiz.
Onun için hala simsicaktir, düsmana tas atarken nasirlasan
minik ellerimiz.
Sokak aralarinda mermi kovanlarindan oyuncak yaptik.
Patlamamis el bombalari topladik.
Mayinlarin üstünde sek sek oynadik.
Evimizi yiktilar dün. Mahallemizi yaktilar.
Mermi kovanlariyla misket oynarken üzerimize bombalar attilar.
Üç arkadasim can verdi.Üç küçük çocuk.
Bagislayin beni kurtaramadim!
Sarkmisti omzumdan asagi kanli kolum,uzatamadim.
Elim düstü yere, kolum çaresiz...
Kanlarimiz karisti birbirine.Iste orada kankardes olduk biz.
Gözlerim karardi önce.Basim döndü.
Ama uyumak istemiyorum.
Uyursam arkadaslarim bu dünyadan göçer diye korkuyorum.
Bagislayin beni!
Tutamadim kendimi.Yapistiramadim alnima açik dursunlar diye
gözbebeklerimi...
Yasim 13.
Burada çocuklar çocuk olmaz.
Bebeler bile yasamak için besikten siper yapar.
Çünkü Israil denilen zorbanin Amerikan bombalari, besikleri bile
mezar yapar.
Ölümlerin içinden büyüyorum.
MINICIK YÜREGIMLE ATESLERIN ARASINDAN ÖFKEYLE GELIYORUM.
DUDAKLARIMDAN DÖKÜLEN ÖZGÜRLÜK TÜRKÜLERINI DUYUYOR MUSUNUZ?

FILISTIN'IM BEN ANLIYOR MUSUNUZ?

alıntıdır.

her dakika birsey yapamamanin verdigi aciyi eminim sizlerde hissediyorsunuz,dualarimizdan baska birsey yapamiyoruz aci ama;gercek.O halde dualarimizi hakkiyla yapalim,kendimiz icin istedigimz güzelliklerin,bin mislini filistin ve lübnanli zehralar,yusuflar,muhammedler icin isteyelim.....

Diese Fotos gehören Palästinenser. Ich möchte die Träume Kinder des lebenden Palästinensers teilen, oder, irgendeine Art Blumen zu zeigen oder einige Gedichte zu schreiben gehören ihnen. Aber leider haben sie keine Träume, aber sie haben die gerechten Schmerz.

Ich habe nur eine Frage ;

Wer ist der wirkliche Terrorist?

Wir sind so traurig. Leider gibt es nichts zu sagen. Wir passen gerade ruhig auf, was sie unsere Kinder bilden. Heute habe ich einen Gast von Indien gehabt, das er unser Verkäufer und nicht ein Moslem war. Wir sprachen über die Fälle, die im Mittlere Osten leben. Er hat gebeten;  „warum nicht kommt Ihr zusammen? Ich meine, warum bedeuten alle islamischen goverments aufpassen dieses tagedies wohnend im Palästinenser oder im Libanon? Ihr seid gedrängt, es gibt viele islamische Länder, aber alle von ihnen gerechte Uhr diese Blutbäder, Juden töten eure Leute. Sie sterben wegen ihrer Religion, töten Juden nicht Christen im Libanon oder irgendwoanders. Nicht interessieret Ihr euch dieses Unrecht und diese Todesfälle? “ Ich könnte nichts sagen. Er hatte Recht. „wir interessieren nicht uns an allen!“