Uzaklarda bir köyde, kocasi, çocugu dogmadan ölmüs, tek basina yasayan hamile bir kadin kendisine arkadas olmasi açisindan dagda yaralı olarak buldugu bir gelincigi evinde beslemeye baslar.

Gelincik kadinin yanindan bir an bile ayrilmaz. Her ne kadar evcil bir hayvan olmasa da, oldukça uysallasir.Bir kaç ay sonra kadinin çocugu dogar. Tek basina tüm zorluklara gögüs germek ve yavrusuna bakmak zorundadir.

Günler geçer ve kadin bir gün birkaç dakikaligina da olsa evden ayrilmak ve yavrusunu evde birakmak zorunda kalir. Gelincikle bebek evde yalniz kalmislardir. Aradan biraz zaman geçer ve anne eve gelir. 

Gelincigi ve kanli agzini görür. Anne çildirmisçasina gelincige saldirir ve oracikta öldürür hayvani.

Tam o sirada içerdeki odadan bir bebek sesi duyulur. Anne odaya yönelir... 
Ve odada besigi,besigin içindeki bebegi ve bebegin yaninda duran parçalanmis bir yilani görür.

Einsteinin bir sözü vardir ..... Insanlardaki önyargiyi parçalamak benim atomu parçalamamdan çok daha zor.

ayyy çok güzel tam benim bu aralarki durumumu anlatıyo ingilizce dersine ve ingilizce öğretmenlerine olan önyargımı..(aranızda ingilizce öğretmeni varsa yanlış anlamasın benden kaynaklanıyor bu durum sevmemde pek ingilizceyi ) neyse çok güzel bi paylaşım olmuş teşekkürler.. özelliklede  einstein in sözünü çok beğendim gerçekten çok doğru her ne kadar kendi önyargımı parçalayamasamda..

güzelmis paylasim icin tesekkürler

gercekten cok guzelmis cok hosuma gitti ya...aslinda buu htayi cogu zamn yapioz..ufacik konularda bile.ne demisler duydunun hic birine gordunun yarisina...hic biseyi anlamadan dinlmeeden yorum yapmamaliyiz,,,

kötü oldum ya halbuki gelincik ne kadar heycanla onu tebrik etmesini iyiki varsın demesini bekliyordur.Ama o ne yaptı? çok kızdım ama bunu bizde yapıyoruz günlük hayatta o kadının yerinde olsaydım ne yapıcağımı düşünemiyoruum :S