Annenin Fedakarlığı...

"Bebegimi görebilirmiyim?" dedi yeni anne. Kucagina yumusak bir bohça verildi ve mutlu anne, bebeginin minik yüzünü görmek için kundagini açti ve saskinliktan adeta nutku tutuldu!. Anne ve bebegini seyreden doktor hizla arkasini döndü ve camdan bakmaya basladi. Bebegin kulaklari yoktu... Muayenelerde, bebegin duyma yetisinin etkilenmedigi, sadece görünüsü bozan bir kulak yoksunlugu oldugu ortaya çikti.

Arada yillar geçti, çocuk büyüdü ve okula basladi. Birgün okul dönüsü eve kosarak geldi ve kendisini annesinin kollarina atti. Hiçkirarak agliyordu... Bu onun yasadigi ilk büyük hayal kirikligiydi; aglamasi devam ederken annesine: "bugün okulda arkadaslarim bana ucube dedi.."

Küçük çocuk bu kadersizligi ile büyüdü. Arkadaslari tarafindan seviliyordu ve oldukça basarili bir ögrenciydi. Sinif baskani bile olabilirdi,eger insanlarin arasina karisabilmis biri olsaydi. Annesi, her zaman ona " Insanlarin arasina karismalisin!" diyordu,ancak ayni zamanda yüreginde derin bir acima ve sefkat hissediyordu.

Delikanlinin babasi, aile doktoru ile oglunun sorunu hakkinda görüstü; "Hiçbirsey yapilamaz mi?" diye sordu. Doktor "eger bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapilabilir" dedi. Böylece genç biri için kulaklarini feda edebilecek biri aranmaya baslandi.

Iki yil geçti bir gün babasi " hastaneye gidiyorsun oglum, annen ve ben sana kulaklarini verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sir" dedi. Operasyon çok basarili geçti ve adeta yeni bir insan yaratildi. Yeni görünümüyle psikolojiside düzelen genç, okulda ve sosyal hayatinda büyük basarilar elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu.

Yillar geçmisti, birgün babasina gidip sordu : "Bilmek zorundayim, bana bu kadar büyük bir iyilik yapan kisi kim? Ben o insan için hiçbirsey yapamadim..." "Birsey yapabilecegini sanmiyorum..." dedi babasi, "fakat anlasma kesin, su an ögrenemezsin, henüz degil..."

Bu derin sir yillar boyu gizlendi. Ancak birgün açiga çikma zamani geldi... Hayatinin en karanlik günlerinden birinde annesinin vefat haberini aldi ve hemen onun yanina kostu. Annesinin cenazesi basinda babasiyla birlikte bekliyordu. Babasi yavasca annesinin basina elini uzatti; kizil kahverengi saçlarini elleriyle geriye dogru itti; annesinin kulaklari yoktu. " Annen hiçbir zaman saçini kestirmek zorunda kalmadigi için çok mutlu oldu" diye fisildadi babasi..." ve hiç kimse, annenin daha az güzel oldugunu düsünmedi dimi?"   

(alıntı)

çok güzelmiş.... gerçekten bir annenin yerini hiç kimse tutamıyor..onun yaptığı fedakarlıklarında tabi...

çok haklısın burcu...

çok haklısın burcu...

biz onların hakkını ne yapsak ödeyemeyiz  

çok üzell